Taghribat al-Qafer

Ummanlı yazar Zahran al-Qasimi’nin International Prize for Arabic Fiction ödüllü romanı Taghribat al-Qafer تغريبة القافر  su, kıtlık, hayatta kalma, sürgünlük, yabancılaşma ve doğa-insan gerilimi temalarını iç içe işleyen bir kurguya sahip. Hikaye aslında çok büyük olaylara yaslanmıyor. Anlatı boyunca bir su arayıcısının peşinden gidiyoruz ancak asıl mesele karakterin suyu bulup bulmamasından öte onun bekleyişi, sezmesi ve toprağı dinlemekteki mahareti…

Romanda ana karakterin fiziksel yolculuğundan ziyade onun yazgısıyla cebelleşmesinin kaydına tanıklık ediyoruz. Karakter somut bir meslek erbabı olmaktan çıkıp sezgiyle yaşayan, toprağın nabzını tutan bir varlığa evriliyor. Onun yürüyüşü kurak coğrafyada insanın varlık ısrarını temsil ediyor. Doğa ise anlatıda salt dekordan ibaret kalmak yerine iradesi olan, sınayan ve geri çeken bir güç olarak karşımıza çıkıyor.
Bana göre metnin en güçlü taraflarından biri suyu maddi bir ihtiyaç olmaktan çıkarıp hafızaya ve umuda bağlaması.