Narziss ve Goldmund

Gertrud‘dan sonra Hermann Hesse’den okuduğum ikinci eser Narziss ve Goldmund oldu. Romanın temel meselesini, akıl ile sezgi, düzen ile özgürlük arasında kurduğu karşıtlığı ilgi çekici buldum. Özellikle Narziss ve Goldmund’un iki farklı yaşam anlayışını temsil etmesi, kitabın en güçlü taraflarından biri bence.

Buna karşılık, romanın kurgusu bana gereğinden fazla uzatılmış hissi verdi. Goldmund’un yolculuğu boyunca farklı insanlarla kurduğu ilişkiler ve özellikle cinselliğin etrafında dönen sahneler, bir noktadan sonra aynı duyguyu tekrar etmeye başlıyor. Bu bölümler bana karakterin gelişimine yeni bir katman eklemekten ziyâde, anlatıyı ağırlaştıran ve gereksiz ayrıntılarla uzatan tekrarlar gibi geldi.

Hesse’nin vermek istediği düşüncenin çok daha kısa bir metinle de aynı etkiyi bırakabileceğini düşünüyorum. Bana kalırsa on bölümde anlatılabilecek bir hikâye, yirmi bölüme yayılmış. Bu nedenle kitabı okurken zaman zaman anlatının ritmini kaybettiğimi hissettim.

Yine de romanın merkezindeki felsefi tartışma, özellikle insanın tek bir yaşam biçimine mahkûm olmadığı fikri, üzerinde düşünmeye değer. Son kertede, Narziss ve Goldmund, kusurlarına rağmen karakterleri ve ortaya attığı sorularla akılda kalan; ancak anlatım ekonomisi açısından daha sıkı kurgulanabileceğini düşündüğüm bir roman olarak hafızamda yer etti.